Kentsel ölçekte ele alınan aydınlatma yaklaşımında, yapının silüeti ve kütlesel organizasyonu kontrollü bir ışık diliyle okunabilir hâle getirildi. Cephe boyunca oluşturulan ritmik ışık katmanları, mimarinin yatay hareketini güçlendirirken, farklı kotlara yerleşen terasların mekânsal derinliğini gece boyunca kesintisiz biçimde tanımlıyor.

Yapının kentle kurduğu ilişki yalnızca cephede değil, peyzaj ve açık yaşam alanlarında da devam ediyor. Teras bahçeleri, havuzlar ve dolaşım aksları, birbirinden bağımsız aydınlatılmış alanlar olarak değil; doğal akış içinde birbirine bağlanan bir ışık kompozisyonu olarak kurgulandı. Böylece kullanıcı, dış mekân boyunca yönlendirilmeden ilerleyen, dengeli ve süreklilik hissi veren bir deneyim yaşıyor.

Tasarımın temel yaklaşımı, ışığı mimarinin önüne geçen bir unsur olarak kullanmak değil; yapının karakterini, mekânsal ritmini ve şehir ölçeğindeki etkisini doğru yoğunlukta görünür kılan bir tasarım aracı olarak değerlendirmekti.